Kent Suzanne Lammers de muziek van Lee Konitz ?

In het Leidsch Dagblad van maandag 30 januari j.l staat er een vernietigende recensie over het concert van Lee Konitz en Rein de Graaff in de Burcht.
Je vraagt je af of deze recensie is gebaseerd op de muzikale kennis van Lee Konitz en Rein de Graaff. Suzanne Lammers schrijft over wat ze gehoord heeft. Maar ze heeft niet geluisterd wat de musici doen. Het vermoeden dat ze volgens mij nooit een noot van Lee Konitz heeft beluisterd wordt pijnlijk leesbaar in de woorden "hij is een soort van legende", hij speelde in het verleden ondermeer samen met mensen als Miles Davis. Als je het werkelijk weet gebruik je het woord " soort" niet.
Een beetje recensent die naar een concert gaat verdiept zich vooraf in de muziek van de musici.

Ik heb echt een heel ander beeld van het concert. Bij de eerste noten moet ik altijd weer even wennen aan de 'gortdroge'aanpak van Lee Konitz maar deze man heeft zoveel melodische en harmonische ideeen, (die hij meestal ter plekke laat ontstaan), dat het tot de laatste noot blijft boeien. Bovendien wordt alles even perfect als relaxed getimed en gefraseerd. Net zoals bij Lester Young , een groot voorbeeld voor Konitz, blijft het allemaal meezingbaar. Geen krachtpatser maar een verhalenverteller wars van technische bewijsdrift! (op oude opnames klinkt hij trouwens behoorlijk virtuoos) De begeleiding van Rein de Graaf vond ik uitstekend.Ze vormde samen met de pianosoli een contrast op de sobere saxsolo. Nee het was juist een leuke aanvulling/afwisseling.

Het zijn echter twee verschillende muzikale werelden. Zoals Konitz het treffend zei:I'm cool and you're hot, but it fits.

Nee de recensent veegde de vloer aan met het spel van Rein de Graaff. Volgens haar werd de chemie tussen beide heren dusdanig explosief, dat de stemming ronduit ongemakkelijk werd. Konitz klaagt over de flitslichten van de fotografen en bitst tegen de Graaff of hij niet zo ellendig wil meeneurien. Het doet voorkomen of de stemming tussen beide heren om te snijden was. Niets is minder waar. Konitz maakte een opmerking over het "meezingen van de Graaff " maar dat gaf het losse karakter van het concert aan. Dat begreep het publiek en ondergetekende behalve uw recensent. Die losse sfeer kwam tot uiting om ook verzoeknummers aan het publiek te vragen. Hij had al gelijk door dat hier het echte jazzpubliek zat wat kennis van zaken had. Hij liet het publiek in een nummer zelfs meezingen tot scatten toe. Nee hij was niet humeurig voor tijdens en na het optreden. Wel had hij enige last van de opdringerige fotografen maar hij zei na afloop tegens ons dat hij dat onderhand wel gewend was

En Rein de Graaff ongelukkig waar haalt ze het vandaan! Hij wordt beschreven dat hij zelfs de meest elementaire luistervaardigheid niet meer kan opbrengen, niet meer inzet, omdat hij niet weet wat hij doet. Ook bij Rein de Graaff waag ik te betwijfelen of ze ooit een noot vooraf van deze pianist heeft gehoord. Ik raad haar aan het boek " Belevenissen in Bebop " over de Graaff te lezen. Dan piep je wel anders. Tijdens het concert wordt hij afgeschilderd als een beginneling die niets kan. Eigenlijk schandalig

Je kan haar bijna van verdenken dat ze niet van jazz houdt. In ieder geval niet van deze jazz

De recensie doet het imago(onder musici) van journalisten als zijnde gefrusteerde musici/schrijvers ,azijnpissers enz., geen goed! Natuurlijk kun je nooit alle muzikale behoeftes bevredigt zien in 1 concert,1 cd of 1 muzikant en dat is maar goed ook.

Altijd kun je wel iets negatiefs ontdekken en als je dat vervolgens gaat uitvergroten krijg je zo'n recensie als in het Leids Dagblad. Het zegt gelukkig meer over de rescensent (of haar stemming) dan over de muziek. Maar 't blijft lullig. Een beetje meer respect zou wel op zijn plaats zijn

Stuurt u voortaan een recensent zoals Ken Vos die er echt verstand van heeft en toch altijd goed gefundeerde kritiek heeft.


Met vriendelijke groet

Martin Rohde ( op persoonlijke titel )